WFO – sekcja partnerska

Blok 1: Życie (łączny czas trwania: 84 minuty)
(pokaz online)

ZAPUŚCIŁA KORZENIE – NAPEŁNIŁA ZIEMIĘ
reż. Anna Dyrka-Brzozowska, 1977
Czas trwania: 18 min.
Poetycka impresja filmowa. Obserwacja porodu w warunkach kameralnych, bez wczesnego brutalnego zrywania kontaktu nowonarodzonego dziecka z matką, stworzyła realizatorom szansę filozoficznej, w poetyckiej formie, wypowiedzi filmowej na temat powstania życia w ogóle. Wizualna i dźwiękowa koncepcja filmu daje wrażenie uczestnictwa w podniosłym a tak oczywistym akcie narodzin.

ZABAWA W DOROSŁYCH
reż. Jadwiga Żukowska, 1966
Czas trwania: 14 min.
Dzieci w przedszkolu z wielką zdolnością naśladują ludzi dorosłych, świetnie podchwytują ich sposób bycia i mówienia, ich śmiesznostki i słabości. Powtarzają zasłyszane w domu rozmowy, odtwarzają sceny z dorosłego życia: ślub, dyskusje przy piwie i rodzinne kłótnie. Film podpatruje zabawę w rodzinę, w której jak w krzywym zwierciadle, można dojrzeć świat ludzi dorosłych.

 

O.N.C
reż. Henryk Dederko, 1980
Czas trwania: 15 minut
Portret Czesława Paczkowskiego, człowieka o niezłomnym charakterze, prawej postawie łączącej harmonijne ideały moralne z działalnością praktyczną. Od 35-ciu lat Paczkowski wszystkie swoje urlopy wypoczynkowe spędza w Warszawie przy odbudowie i budowie stolicy, zgodnie z przyrzeczeniem harcerskim złożonym w 1945 r. przy zwłokach poległego harcerza. Czesława Paczkowskiego zna cała Polska z licznych doniesień prasowych. Nie działa jednak dla sławy, jego drogowskazem życiowym jest treść słów wyrytych na lilijce krzyża harcerskiego: Ojczyzna, Nauka, Cnota, których skrót jest tytułem filmu.

INNY DOM
reż. Grażyna Kędzielawska, 1980
Czas trwania: 24 minut
W filmie pokazywane zdarzenia dzieją się w Caritasie zamieszkałym przez stare kobiety. Caritas daje możliwość biologicznego przeżycia, a raczej oczekiwania śmierci, ale nie daje nawet szansy na sensowne działanie czy posiadanie czegokolwiek, w każdym z możliwych znaczeń tych słów. Caritas jest niezbędny, lecz brak w nim wszystkiego, co daje człowiekowi poczucie własnego miejsca wśród ludzi. Jest bardziej przechowalnią, niż jakimkolwiek rodzajem domu. Film Grażyny Kędzielawskiej to wnikliwe studium starych, opuszczonych, niepotrzebnych nikomu kobiet.

WIZYTA W BANKU
reż. Andrzej Szczygieł, 1971
Czas trwania: 13 min.
Film popularno-naukowy z dziedziny transplantacji, porusza problem przeszczepów kostnych oraz zagadnienie związane z konserwacją i przechowywaniem elementów kostnych. Wizyta odbywa się w klinice Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej SDL w Warszawie pod kierunkiem prof. dr Stefana Łukasik, zapoznaje z metodami otrzymywania i zabezpieczania tkanki kostnej.

Blok 2: Sztuka (łączny czas trwania: 74 minuty)
(pokaz online)

MALOWANIE PALCAMI
reż. Jadwiga Żukowska, 1965
Czas trwania: 10 min.
Reportaż z przedszkola, w którym wprowadzono nową formę zajęć – malowanie palcami. Zabawa ta jest atrakcyjna i pożyteczna nie tylko dla dzieci nerwicowych, ale i dla zdrowych, dostarcza bowiem dużo wrażeń, stwarza możliwości twórczego wyładowania energii i daje poczucie swobody i wiarę we własne umiejętności.

KRONIKA FABRYKI FAJANSU
reż. Andrzej Papuziński, 1974
Czas trwania: 16 min.
Dokumentalna impresja o starej fabryce malowanego fajansu. W roku 1973 minęło sto lat od momentu założenia fabryki ceramiki stołowej we Włocławku. Ten historyczny fakt uwidoczniony został na początku filmu w inscenizowanej scenie pomiarów gruntu pod budowę fabryki (w warstwie dźwiękowej zasygnalizowany tekstem aktu prawnego). Dalsze sekwencje, pozbawione komentarza, wprowadzają do wnętrza istniejącej dziś fabryki, pozwalają prześledzić tok produkcji, zgodny z tradycyjnym procesem technologicznym. Film pokazuje także proces zdobienia naczyń, inwencję i ogromne doświadczenie malarek. Sposób prezentowania gotowych wyrobów, przy zastosowaniu specjalnych technik zdjęciowych, kieruje uwagę na związek form i motywów zdobniczych fajansów z krajobrazem i folklorem Ziemi Kujawskiej. Film kończy symboliczna scena, mówiąca o likwidacji starej fabryki i zamierzonej budowie nowej, opatrzona tekstem wniosku Wojewódzkiej Komisji Planowania i uchwałą Rady Ministrów w sprawie lokalizacji przyszłych zakładów ceramicznych. Film został zrealizowany dzięki pomocy Włocławskich Zakładów Ceramiki Stołowej oraz Muzeum Kujawskiemu we Włocławku.

OWOCE ZIEMI
reż. Andrzej Szczygieł, 1977
Czas trwania: 13 min.
Film kreacyjny z kręgu relacji pomiędzy twórcą, jego dziełem i światem zewnętrznym. Malarstwo Edwarda Dwurnika, młodego malarza, absolwenta warszawskiej ASP, fascynuje siłą przeżywania codzienności, a metafora i ekspresyjna forma są wyrazem problemów etycznych nękających twórcę. Wizja reżysera filmu umożliwiła transpozycję symboliki treści obrazów Dwurnika na ekran. Brutalność, przemoc, nieprawości, które tak ostro piętnuje autor cyklu „Sportowcy” znalazły tu swój jeszcze jeden trójwymiarowy wyraz w karykaturalnej, doprowadzonej do absurdu formie. W tym fikcyjnym, zminiaturyzowanym świecie, gdzie „wszystko jest na sprzedaż” gipsowa głowa idola-artysty zostaje zniszczona przez tłum, który go niedawno akceptował. Film jest efektem zespolenia wypowiedzi plastyka i reżysera filmowego o sprawach dręczących i niepokojących wszystkich ludzi, ostrzeżeniem przed niebezpieczeństwem okrucieństwa, tępoty, przed skutkami odczłowieczenia. 

DZIEWCĘ Z CIORTEM
reż. Piotr Szulkin, 1975
Czas trwania: 16 min. 
„A w niedzielę z porania…” tymi słowami zaczyna się ballada, jeden z najstarszych zabytków polskiej kultury ludowej, której filmowej transpozycji dokonał reżyser. Treścią ballady są losy dziewczyny wiejskiej Kasi, która zbyt często uczęszczała do karczmy, prowadziła rozwiązły tryb życia, zamordowała troje nieślubnych dzieci. Pewnej niedzieli z rana, po wyjściu z kościoła, spotyka młodzieńca, który okazuje się diabłem. Porywa Kasię do piekła, aby tam pokutowała za grzechy. Inscenizacja, scenografia i koncepcja obrazu jest wierna folklorystycznej koncepcji teatru jasełek, zabarwionego atmosferą moralitetu.

KALWARIA MARII WNĘK
reż. Andrzej Różycki, 1988
Czas trwania: 19 min.
Kalwaria – miejsce stałego pielgrzymowania malarki Marii Wnęk – ma w filmie swoje symboliczne odniesienie. Jest wyrazem krzyżowej drogi nieprzystosowanej do życia artystki, która w czasie wędrówki po stacjach Męki Pańskiej prowadzi swój rozpaczliwy „dialog” z Panem Bogiem. Dialog towarzyszy też powstawaniu obrazów, które wynikają z głębokiej religijności Marii Wnęk i są jej ucieczką przed światem.

Partnerem sekcji jest Wytwórnia Filmów Oświatowych Sp. z o.o.