Kino nieobecności. Od Nemesa po Sorogoyena

Filmy sekcji „Nieobecność” przyglądają się relacjom wystawionym na próbę przez czas, odległość, historię i życiowe doświadczenia. W pokazywanym przedpremierowo „Budapeszcie 1956” László Nemesa, twórcy „Syna Szawła”, poszukiwanie prawdy o ojcu staje się podróżą w głąb rodzinnej historii i pamięci o wydarzeniach, które naznaczyły całe pokolenia. W najgłośniejszym tytule sekcji za sprawą znakomitych ról Javiera Bardema i Victorii Luengo „Natura miłości”, Rodrigo Sorogoyen opowiada o ojcu i córce, którzy po latach rozłąki próbują odnaleźć wspólny język. Ich spotkanie staje się szansą na przepracowanie przeszłości i zbudowanie relacji na nowo. O sile więzi mimo dzielącej bohaterów odległości opowiada również „Na własną rękę” Tudora Cristiana Jurgiu, nagrodzony CICAE Art Cinema Award w sekcji Forum tegorocznego Berlinale. Film traktuje o pozostawionych w kraju nastolatkach, którzy ponoszą emocjonalne koszty migracji zarobkowej swoich rodziców. „Extra Geography” Molly Manners i „Everytime” Sandry Wollner pokazują, że dorastanie bez oparcia może być również początkiem niezwykłej bliskości. Pierwszy zanurza widzów w nostalgicznej retroestetyce początku XXI wieku, opowiadając o intensywnej przyjaźni dwóch dziewczyn – pełnej pierwszych zachwytów, emocji i odkrywania własnego miejsca w świecie. Jeszcze dalej w stronę nieoczywistego kina o pamięci i tożsamości prowadzi „Everytime” – laureat Cannes i tegoroczny niemiecki kandydat do Oscara. Film Sandry Wollner zaciera granicę między tym, co przeżyte, zapamiętane i wyobrażone, i pokazuje, jak trudno czasem oddzielić rzeczywistość od tego, co chcielibyśmy, żeby nią było. W „Tierra Viva” Blaise’a Grissona nieobecność przybiera natomiast najbardziej osobistą formę. Matka próbuje poznać świat zmarłego syna, odkrywając miejsca, ludzi i ślady, których wcześniej nie znała. To opowieść o żałobie, ale także o miłości, która pozwala spojrzeć na bliską osobę jeszcze raz – nawet gdy nie ma jej już obok.